(Online)Video voor een betere wereld

geplaatst op: 09-04-08 | tags: Amazon, Charles Leadbeater, Chris Anderson, Creativiteit, Lawrence Lessig, Niches, Video, Youtube

Ons medialandschap verandert in een moordend tempo, en dat heeft zijn weerslag op velen andere gebieden. Chris Anderson, Charles Leadbeater, en Lawrence Lessig zijn het er over eens dat het veranderende medialandschap ingrijpende gevolgen heeft. We zullen niet alleen onze houding en gedrag moeten veranderen, maar ook onze cultuur en regelgeving. Toch zijn er volgens allen genoeg kansen voor iedereen die zich aan wilt passen. Een van die nieuwe media is video. Bewegende beelden nemen de rol van oudere media steeds verder over. Video omvat een steeds breder pakket aan functies. Uitleg, visie, protest, creativiteit en velen andere uitingen worden omgezet in video.

De technische vernieuwingen zorgen ervoor dat oude businessmodellen buiten spel komen te staan. De Amerikaanse journalist Chris Anderson, schreef in 2004 een artikel over wat hij “The Long Tail” noemde. Aan de hand van de reacties op dit artikel schreef hij in 2006 de het gelijknamige boek, met de ondertitel: “Why the Future of Business Is Selling Less of More”. Kortweg zegt hij hiermee, dat technologie de mogelijkheden geeft om niet alleen de traditionele top 20% van de markt, ook de onderste 80% te vermarkten. En door goede inzet van de nieuwe media, kan je in veel gevallen die 80% winstgevender maken dan de top 20%. The Long Tail is dan ook het einde van 80/20 regel. (Anderson 2006: 132). Anderson ziet (in 2006) dat een aantal bedrijven al in deze markt gekropen zijn, zoals eBay en Amazon. De technologie verandert massa markten in miljoenen kleine niches. En juist in die niches zit de toekomst.

De aanbieders van video-diensten stappen in dit gat. In de westerse wereld is YouTube de grootste aanbieder. De top 20 filmpjes in de YouTube zijn minimaal 35 miljoen keer bekeken. Dat zijn de aanjagers, maar juist die enorme massa aan filmpjes die slechts honderden keren bekeken worden zijn voor YouTube interessant.

Youtube heeft daarmee een potentiële goudmijn in handen. Een gedeelte van de content is echter gejat auteursrechtelijk beschermt materiaal. YouTube probeert rechtstreekse kopieën zoveel mogelijk te weren, maar staat het hergebruiken wel toe. De grens tussen deze twee is flinterdun. YouTube bepaalt. Voor contentbedrijven is het bijna onbegonnen werk om hun YouTube te laten verwijderen. YouTube zegt proactief te monitoren, maar is niet verantwoordelijk voor de fouten van gebruikers. Mochten gebruikers de fout in gaan, wordt het materiaal gelijk verwijderd. Echter zijn er wereldwijd miljoenen gebruikers.

Lawrence Lessig, professor in recht aan de universiteit van Stanford, betoogt dat het verouderde copyrightmodel niet op de nieuwe media toepasbaar zijn. We moeten dit vervangen met het ‘creative commons-model’. In tegenstelling tot copyright is het niet “all rights reserved”, maar “some rights reserved”. Waarbij de maker zelf bepaalt welke rechten hij beschermt. Zo kunnen we toe naar een ‘her-‘ cultuur. Een cultuur van recreativity en rewrite. “Anybody can say things different now.” (Lessig 2007)

Charles Leadbeater ziet een hoop mogelijkheden om de kloof tussen amateur en professional steeds kleiner te maken. We moeten techniek, zoals video, inzetten om ideeën te generen, en wereld van massacreativiteit en
-participatie in te maken.

“Goede ideeën zullen komen van zowel amateurs als professionals. De innovatie zal niet langer komen van een select groepje experts die in een lab werken, terwijl de passieve consument thuis in de rij wachten. “ [...] “Dat is waarom wij de ‘the next big-thing’ zijn: onze kracht om ideeën te ontwikkelen en te delen, zonder daarvoor afhankelijk te zijn van organisaties die het voor ons doen.” (Leadbeater 2007: 2)

Wij (consumenten) moeten onze creatieve geest gaan gebruiken. We zijn opgegroeid in een tijdperk van massaproductie voor consumptie. We zullen ons moeten ontrekken aan de massacultuur.(Leadbeater 2007:3)

Als we de voorstellen van deze heren opvolgen lijken alle voorwaarde voor een ideale wereld geschapen. Een wereld waarin amateur en professional samenwerken om tot een zo goed mogelijk resultaat te komen.

Dat lijkt naïef maar is het naar mijn idee niet. Video is een zeer geschikt medium. Laagdrempelig, en kort en bondig. Een medium die we kunnen inzetten in onderwijs. We kunnen daarmee de kloof tussen de ‘information poor’ en ‘information rich’ enorm verkleinen. Concurrentie van consumenten in de entertainment industrie zal leiden tot beter werk van professionals.

Om daar te komen hebben we, zoals veel critici opmerken, grootmachten nodig. De macht die zij krijgen lijkt net zo groot te zijn als in een niet-digitale democratie. We zullen in een opwaartse spiraal opzoek moeten naar de balans tussen versplintering en groepering. De voordelen die dat uiteindelijk oplevert zijn het zoeken meer dan waard.

Literatuurlijst
Anderson, Chris. The Long Tail: Why the Future of Business Is Selling Less of More. New York: Hyperion, 2006.
Leadbeater, Charles. “We Think: Why mass creativity is the next big
thing”.
http://www.wethinkthebook.net/cms/site/docs/charles%20full%20draft.pdf – opgevraagd op 7 april 2008
Lessig, Lawrence. “How creativity is being strangled by the law”. TED
Talk. 2007 http://www.ted.com/speakers/view/id/167, opgevraagd op 7 april 2008