Han Rusman

Nummer 3 in de serie van 6 boekrecensies, waarvan 4 op Marketingfacts verschenen.

Andrew Keen was een van de eerste, en meest genoemde critici van het internet, met name web 2.0. Hij reisde van congres naar congres om het op te nemen tegen lyrische internet evangelisten als Charles Leadbeater, Lawrence Lessig en Tim O’Reilly. Toen hij halverwege vorig jaar naar Nederland kwam, ontstond ook in Nederland een heftige discussie. O’Reilly verweet Keen enkel een boek te willen verkopen en het daarom zo smeuïg en ongenuanceerd mogelijk maakte(says who?). Waar of niet, velen (bijvoorbeeld Stanford professor Lessig) gingen uitgebreid in op het schotschrift van Keen. Tijd om de inhoud eens onder de loep te nemen.

Stijl
Vanaf de eerste regel opent Keen een frontale aanval op web 2.0 Dat doet hij met een eindeloze brei aan voorbeelden, waar web 2.0 tekort schoot of niet werkte. Wie naar de titels van de hoofdstukken kijkt zou nog enige lijn kunnen ontdekken. Helaas klopt de inhoud niet bij de koppen. Keen neemt zijn lezers mee door een wirwar van verhalen, persoonlijke aanvallen en slecht geïnterpreteerde cijfers. Titels als “the day the music died” (p97) zijn eerder regel dan uitzondering. Nuances zijn niet te vinden, en de schrijfstijl lijkt inderdaad zo aanvallend mogelijk geschreven in de hoop op reacties.

The Cult of the Amateur
Er valt over de “web 2.0-revolutie” best een kritische noot te kraken. Tussen de krachttermen door, valt er soms best een aardige vraag uit zijn betoog te halen. Kort samengevat stelt Keen de volgende vragen;

- Wat gebeurd er als iedereen de mogelijkheid heeft een artiest te worden?

- Hoe kunnen we geld verdienen als iedereen alles bij elkaar steelt?

- Wordt we egocentrisch

- Wat gebeurd er als iedereen (ook kinderen) bij alle informatie (en bijvoorbeeld porno) kan?

- Is gemeenschappelijke democratische kennis wel kennis?

- En hamvraag; veroorzaakt dat niet een enorme vervlakking van onze cultuur? (waarbij je je kunt afvragen welke cultuur dat dan is)

In plaats van een kritisch betoog, valt er werkelijk geen touw aan zijn antwoorden vast te knopen. Hij schetst een karikatuur van het ergste horrorscenario. Enerzijds is het jammer, dat er geen serieuze poging ondernomen wordt om deze belangrijke vragen te beantwoorden. Anderzijds is het goed om te lezen voor iedereen in de media-industrie. De vragen blijven, en zullen we toch moeten beantwoorden.

Op het eerste gezicht lijkt het boek een aardig naslagwerk om als kritische theorie te gebruiken, bijvoorbeeld bij presentaties. Echter staat het boek zo vol halve waarheden, misinterpretaties en slecht uitgewerkte voorbeelden dat het zelfs daar niet geschikt voor is.

Andrew Keen
Van een polemiek van iemand die zichzelf “The Anti-christ of Silicon Valley” noemt kun je een kritisch boek verwachten. In geval van Keen lijkt het inderdaad vooral een middel te zijn om op congressen uitgenodigd te worden. Keen zegt in zijn boek zelf ook deel te zijn geweest van Silicon Valley, maar zich daarvan hebben afgekeerd, toen wat hij de tweede bubble noemt begon.

Conclusie
Ondanks dat het erg arrogant is om iemand niet serieus te nemen, kan bij Keen toch echt niet doen. Eerlijk gezegd vermoed ik dat hij dat zelf ook niet doet, en zich prijst met het feit dat overal wordt uitgenodigd voor presentaties. Dat er ruimte is voor een kritische beschouwing wat er mis is met het internet, en wat voor gevolgen heeft voor onze cultuur, staat als een paal boven water. Dit boek weet die vragen echter niet te beantwoorden.

Meer informatie
Het boek kwam in 2007 uit, en inmiddels zijn er aantal kleine herdrukken verschenen, met een matig extra hoofdstukje.

Andrew Keen, The Cult of the Amateur: How today’s internet is killing our culture and assault our economy
$12,08
240 pagina’s

Zijn presentatie op The Next Web 2009 was wel heel aardig;

http://thenextweb.com/2009/04/16/andrew-keen-web-20-dead-long-live-twitter/

Keen@Google